Ooit deed je lijf gewoon wat het moest doen: rennen naar de trein, zonder problemen vijf trappen oplopen in een studentenflat, dat soort dingen. Maar inmiddels ben je de veertig gepasseerd en begint je lijf te protesteren. Je bent te zwaar en je conditie is nul. Je voelt je niet fit. Niet gek nu je meer dan tien kilo te veel meezeult, maar het lukt je maar niet om ze kwijt te raken. En langzamerhand zit het je meer in de weg dat je je zo’n oud wijf begint te voelen dan de kilo’s zelf.

Want je komt dit soort dingen tegen:

  • Je wordt ‘s ochtends wakker met zin in de dag. Je geest is al halverwege de trap naar beneden, maar je lijf werkt niet mee. Je rolt je om en duwt jezelf met je armen omhoog. Benen overboord en dan sta je… Na een paar moeizame stappen wordt het lopen pas soepel. Je voelt je bejaard.

  • Leuk, met je gezin naar het outdoor klimpark! Maar je weet ook dat jij weer niet mee gaat klimmen, dat je weer alleen foto’s staat te maken en iedereen staat aan te moedigen vanaf de grond. Je lijf is al niet in staat om die ladder te beklimmen, laat staan op een touw naar de overkant te lopen. Je voelt je rot omdat je zo niet écht deel kunt zijn van de ervaring.

  • Zelfs het ritje op de fiets naar de supermarkt gaat moeizaam. Je komt met klotsende oksels en buiten adem aan bij de winkel en dan moet je nog door de winkel en terug. Om niet te voelen hoe slecht je conditie is (en het zelfverwijt dat je daarbij voelt) pak je steeds vaker de auto, maar je weet ook dat het daar niet beter van wordt.

  • Je zegt zelfs een uitje met je vriendinnen af, omdat ze willen wandelen op het strand. Bij voorbaat weet je dat het jou niet gaat lukken om een uur lang te kletsen terwijl je door het zand loopt, no way. 10 stappen door het zand en je hart knalt al uit je borst. En je wilt hen niet belasten met jouw probleem. Je baalt ontzettend, want je wil wel graag meedoen.

  • Het is niet dat je er niks aan gedaan hebt. Met allerlei diëten en programma’s ben je al heel wat keren een kilo of vijf kwijtgeraakt, en ja: dan gíng alles soepeler, voelde je je lekkerder in je vel. Als je nu hijgend de trap op loopt, denk je terug aan dat gevoel en heb je de pest in dat je het wéér niet hebt kunnen vasthouden.

Als je geen actie onderneemt zit er op je 50ste nog minstens 10 kg bij. Dan heb je diabetes ontwikkeld en is dat ook nog eens je eigen schuld. Je gewrichten slijten sneller en dat voel je: steeds meer bewegingen doen pijn. Dan zijn er helemaal geen uitjes meer waar je aan mee kan doen en wordt je wereld steeds kleiner. Je klaagt over kwalen en wordt een chagrijnig mens dat niks meer kan doen.

m

Ervaringen

Blog

Instagram

Loading...

Scroll naar top